Onze mini-cruise loopt rond 12:00 uur alweer ten einde. Maar de dag zit nog vol evenementen. Om 6:15 uur begint de Tai Chi les. Ik heb niet geweldig geslapen, het matras had meer weg van een modelletje badkuip. Voor mij geen Tai Chi deze ochtend, Ineke neemt de honneurs waar voor mij. Ik moet zeggen dat haar “moves er indrukwekkend uitzien.

Direct na de Tai Chi lessen hebben we een eenvoudige west-europees ontbijt want om 7:30 uur is er de mogelijkheid om op een eiland een grot en een strand te bezoeken. Ineke en Vanessa gaan samen deze excursie doen, ik blijf met Jans achter op de boot.

Deze archipel bestaat uit 1969 Kartsbergen. Veel eilanden hebben een naam gekregen, genoemd naar de vorm waar het eiland op lijkt of naar het soort begroeiing. We hebben olifant eiland, herb eiland, walvis eiland etc. Gisteren kwamen we zelfs langs het Donald Trump eiland, dat had iets weg van zijn kuif… Maar dat was vast een “fake Island”!

De grot is te vergelijken met een kleine Franse grot, je kent ze vast wel: stalactieten en stalagmieten inclusief een mooi uitgelicht pad. In tijden van slecht weer woonden er voorheen vissers in deze grot.

Na het bezoek aan de grot wordt er een mooi strand aangedaan aan de andere kant van het eiland.

Tot slot varen we weer terug naar de boot. We hebben dan ongeveer 30 minuten de tijd om de koffers in te pakken want vanmiddag komt er weer een nieuwe groep met toeristen op de boot en dan moeten de hutten weer tip top in orde zijn. De rest van de tijd kunnen we heerlijk op het bovendek chillen in een warm zonnetje maar met gelukkig een verkoeld briesje.

Ineke grijpt nog de laatste kans aan om haar spring-roll-skills te optimaliseren. Wellicht dat ze nu als volleerd spring-roll-kok naar Nederland gaat terugkeren.

Het laatste evenement van de dag is de lunch. We zitten al rond 11 uur aan de lunch. Da’s best vroeg maar om 12:00 uur zijn we alweer van de boot af, het is niet anders. We worden weer keurig afgezet bij de terminal. Veel mensen gaan terug naar Hanoi, wij reizen door naar Tam Coc.

Onze privè chauffeur brengt ons in drie uur naar Tam Coc. De beste man spreekt geen woord Engels en is veel en vooral luidruchtig aan de telefoon. Als ie zo’n 5 minuten langs de kant van de weg druk zit te appen, ben ik er wel klaar mee. Ik tik ‘m vriendelijk op z’n schouder. “Of ie even wil doorrijden”. De boodschap is begrepen.

Onderweg zien we geen bergen maar veel vlak terrein met veel nieuwbouw en opvallend veel katholieke kerken. Wie weet hoe dit zit mag ons het antwoord geven via het reactieformulier.

Ook zien we de typische Vietnamese “Tube Houses”. De Staat heeft iedereen een rijstveld gegeven van 3 bij 15 m. Waarschijnlijk om in hun eigen levensbehoefte te kunnen voorzien. Zeker in de steden worden hier huizen opgebouwd die smal en hoog zijn, vaak wel 5 etages of meer.

Aangekomen in Tam Coc Wonderland Bungalows worden we gelijk vriendelijk onthaald met een vers geperst glas mangosap, een kopje thee en een koekje.

Deze vriendelijkheid is toch wel kenmerkend voor Vietnam. Na het inchecken lopen we naar onze kamer. We kunnen hier met een beetje passen en meten wel met z’n vieren slapen. Airco, bamboo muurdecoratie, klamboe en een nette badkamer. We hebben hier zelfs een zwembad. ik zeg “douze points” om alvast in de songfestival-stemming te komen.

Aan de andere kant van de rijstvelden staat een muziek producerende Disco Bus met veel flikkerende lampjes en fel gekleurde verlichting, wat een feest… Gelukkig valt de geluidoverlast wel mee.

Na het eten lopen we naar het dorp. Het is duidelijk geen hoogseizoen nu, nauwelijks gevulde restaurants. Uiteraard komen we Jans en Vanessa ook weer tegen, zo groot is het plaatsje nu ook weer niet. Bij aankomst bij onze bungalow krijgen we direct iets te drinken aangeboden, de gast vrijheid is hier onmeetbaar.

Rond 20:00 uur krijgen we een voetenbad op basis van kruidenextracten. Wederom krijgen we er iets te drinken bij, ditmaal een glas thee. Maar vooral heerlijk dat onze voeten ook even verwend worden, die zijn daar best wel even aan toe.