Voor vandaag staat er eigenlijk een fietstocht over Ameland op het programma. Het zou vandaag een droge dag moeten zijn met niet al te hoge temperaturen. Nederland zou Nederland niet zijn als de weersvoorspellingen toch anders uitpakken. We hebben tot ongeveer 11 uur lichte regen daarna wordt het droog. In plaats van fietsen kiezen we voor een lange wandeling langs de Noordzee kust van Hollum.

We parkeren de auto bij de vuurtoren om vanuit daar te starten met het Boswachterspad Hollumerduinen en Lange Duin. Voordat we de auto uitstappen worden we nog even getrakteerd op een pittig buitje, die wachten we dan maar af in de auto. Gelukkig is het snel droog en kunnen we -stevig ingepakt- met ons route van 8,4 km beginnen.

Vlak voor de strandopgang slaan we rechtsaf. Als snel zien we dat het wandelpad veranderd is in een soort van mooi stroompje met helder water. Langs de “oevers” van dit pad kunnen we gelukkig deze waterpartij met droge voeten passeren. Niet veel later moeten we een serieuze “detour” maken om onze route met droge voeten te kunnen vervolgen.

Dan denk je alles gehad te hebben maar dan veranderend ons wandelpad in een soort van ontoegankelijke Hollandse IJssel. Door het helmgras en de akelig stekelige duindoorns klimmen we -na een hoop gedoe- een duin op om de route uiteindelijk via het strand te vervolgen. Inmiddels lopen we tegen een straffe koude wind in. Laag op het strand stuift het zand onder onze schoenzolen door. Ons voetspoor is in no-time weer zo goed als verdwenen.

Inmiddels zijn we ingehaald door een ander stel die dezelfde route lopen. De bewegwijzering voor onze route ontbreekt of is vanwege het weer voor ons niet zichtbaar dus volgen we als een loslopend kuddedier het andere stel.

Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat we niet op de gewenste route zitten. Dwars doorsteken door het duingebied is vanwege de wateroverlast geen optie en een pad banen door de duindoorns is voor ons al helemaal geen acceptabele optie. Volgende keer maar minder volgzaam zijn! We keren om en lopen dezelfde route terug maar dit keer wel met het windje in de rug.

Op de terugweg zien we vlakbij de kustlijn een jong zeehondje liggen. Waarschijnlijk zit ie te wachten op zijn/haar moeder die voedsel aan het zoeken is. We kunnen de zeehond tot op een meter naderen, het zijn wel echt schatjes hoor…

Eigenlijk weten we niet zo goed wat we in zo’n situatie moeten doen. Heeft het zeehondje hulp nodig of is dit gewoon zoals de natuur het behoort te doen. Met een o zo typische zeehonden-huppeltje gaat de zeehond richting zee.

Wij vervolgen ons pad en laten de zeehond met gemengde gevoelens achter op het strand. Later horen we in het hotel dat er gedurende dag frequent gepatrouilleerd wordt langs de kust om zieke/zwakke zeehonden in de gaten te houden of eventueel op te pikken. Een andere optie is om in noodgevallen 114 te bellen.

De terugweg lijkt altijd korter dan de de heenweg. Veel eerder dan verwacht lopen via de duinen terug naar de vuurtoren waar de auto geparkeerd staat.

Inmiddels hebben we er in twee uur tijd een dikke 9,4 km op zittten. Je begrijpt wel dat onze magen zich enigzins beginnen te roeren.

In ons hotel dumpen we onze wandelschoenen, sjaals en handschoenen. In het dorp lunchen we bij Tante A’n met een heerlijke kop warme thee. Volledig opgewarmd en met een gevulde maag lopen we terug naar ons hotel. Voor vandaag hebben we wel even voldoende genoten van onze activiteiten. We pakken een boek en met de benen languit op bed brengen we de middag uitermate relaxed door.