We staan een beetje vroeger op dan normaal want we hebben vandaag best wel een lange etappe af te leggen.

Donderdagochtend rond 11:00 uur moeten we de camper al inleveren in Lissabon en we zitten nu op de meest zuidelijke punt van onze route.

Vanuit Sagres rijden we allereerst richting Arrifana. We rijden op een mooie landelijke weg richting het noorden. Geen gehobbel-de bobbel maar een acceptabele vlakke weg met aan weerszijde oude pijnbomen die als een paraplu over de weg hangen.

Onderweg zien we steeds maar weer ooievaars op hun nest zitten en da op de meest rare plaatsen zitten.

Op een heuvel naast de weg kijkt een vos ons aan, ik zie ‘m denken “hatsikidee, dat wordt weer smikkelen en smullen” maar toch gaat hij er snel van tussen!

En dan zien we eindelijk een complete authentieke Portugese molen, zo eentje á la Don Quichot. We hebben er lang naar gezocht en nooit verder gekomen dan een molen in een deplorable staat. En natuurlijk stoppen we direct om dit fraaie exemplaar op de foto te zetten!

Om Arrifana te bezoeken rijden we een soort van steile berg op.

Om in Tour de France termen te spreken, een beklimming van de derde categorie.

We eindigen deze etappe in een klein plaatsje waar -volgens ons- alleen maar gesurft, gesurft en gesurft wordt. Het uitzicht over de baai en de kliffen vinden we nog steeds mooi, ondanks dat we al veel van dergelijke kliffen gezien hebben op onze reis.

Terug op de route, rijden we door Aljezur heen. Aljezur staat bekend om haar prominent gelegen fort van Moorse origine. Aan de overzijde van de rivier ligt een prachtige kathedraal.

De volgende tussenstop op onze route is Cabo Sardäo. Deze kaap staat bekend om de ooievaars die op rotspunten van de kliffen hun nesten hebben gebouwd.

Wanneer we de auto uitstappen, komen we twee fietsers ons tegemoet. Hé zegt Ien, wij kennen jullie! Zijn het onze “buren” van de camping Hilltop Retreat in Alcoutim van een week gelden. We kletsen even bij om vervolgens de ooievaars te bezoeken.

We zien zo maar meteen een stuk of 6 nesten (foto 1 hierboven) op de rotspunten, wat een rare beesten, wie gaat daar nou een nest bouwen. Overigens zijn de rotsen in de ruige branding hier ook best aantrekkelijk, je kan er uren naar turen…

De volgende halte is Vila Nova de Milfontes, een klein onbekend plaatsje met toerisme in beperkte omvang.

Opvallend is dat bijna alle winkels en restaurants hier gesloten zijn.

Inmiddels is het de hoogste tijd om te gaan lunchen. We krijgen allebei een heerlijke bruschetta avocado / toast met frango en salade. We kunnen er weer even tegen aan.

De laatste stop van deze etappe is tevens de finish voor vandaag: Costa de Santo André. Een klein verlaten visserdorpje aan de rand van de gelijknamige lagune.

We kiezen een plekje uit op het grote veld voor “campers only”. Luifel uit, dak omhoog, tafel en stoelen neerzetten en genieten maar. Al met al een routine klus van nog geen 5 minuten.

Aan het eind van de dag lopen langs de lagune naar de zee. Althans dat proberen we. Helaas loopt het pad dood en moeten we via de “tuin” van een particulier onze weg vervolgen.

Hier ontmoeten we een Duitsers waar we gisteren mee op de camping in Sagres hebben staan praten, het is wel de dag van de ontmoetingen.

Het strand en de lagune lijkt bijna uitgestorven. Op een enkele badgast na, zien we tot in de verste verte niemand.

Bij de enige shack-achtingen hippe strandtent op het strand drinken we wat. Ik een verkoelend biertje en Ien aan de allermooiste verse smoothie.

Heerlijk om op het strand te zijn. De azuurblauwe golven breken in duizenden wit bruisende stukjes op het goudkleurige strand. Het blijft fantastisch om hier naar te kijken, en elke golf spat weer anders op het strand uiteen dan de ander.

Op het strand maken we samen wat foto’s van de oneindige zee en het verlaten strand. Net als ik wil poseren voor een mooie foto, komt er uit zee een hele forse golf aanrollen die tot ver op het strand komt. Ik ben te laat weg…

Die hadden we allebei even niet zien aankomen. Resultaat: doorweekte sokken en schoenen en een half natte broek. Het ego van de civiel ingenieur is gekrenkt…

Met soppende schoenen en sokken lopen we terug. Dit is best wel een dingetje want morgen moeten we alles inpakken en moet ik de schoenen weer aan kunnen voor onze laatste dag in Portugal…