Vandaag staat dag 2 van de Ha Giang Loop op ons menu. We hebben een prima nacht gehad. Dit Eco Homestay bevalt ons uitstekend. We hebben een mooie schone kamer en genieten van het uitzicht op de rijstvelden en van het gezellige, maar vooral luidruchtig, kwakkend kikkerorkest.
We ontbijten met American Pancakes met honing, banaan en chocolate en voor mij een klassieke Vietnamese drip-coffee.. Als we afscheid nemen van de familie kunnen we nog snel een foto maken van de vier generatie die hier wonen.
Rond 8:30 rijden we de straat uit, lekker op tijd want zo zijn we de meute motorrijders voor.
Uiteraard staan er vandaag vast wel weer een paar mooie views op ons menu. Vannacht heeft het hard geregend en daardoor is de lucht wel lekker opgeklaard, zeg maar: het meeste stof is zo wel uit de lucht. Onderweg stoppen we bij een koffietentje langs de weg. Hierachter kunnen we naar de Chinese grens lopen. Na Covid hebben de Chinezen een fors hek (onder stroom) geplaatst om de grens te markeren en om de illegale handel tussen Vietnam en China te stoppen.
Het "dier van de dag" is- in dit geval zijn- twee geiten. Ditmaal zaten de lieve diertjes achterop de "motorbike" en ze leken het wel naar hun zin te hebben. Marianne Thieme zal hier best wel wat van vinden...
Na de grenspost zijn we naar de Lung Cu Flag tower gereden. Dit punt is gemarkeerd als nationaal symbool van eenheid en onafhankelijkheid. De vlag heeft een oppervlak van 54 m2 en symboliseert daarmee de 54 bevolkingsgroepen die Vietnam rijk is.
We komen over een idioot brede weg binnenrijden die leidt naar een, in aanbouw zijnde, groot tempel complex. Men verwacht kennelijk nogal wat aanloop hier de komende jaren..
Op de 200 treden tellende trap komen we vier traditionele geklede Vietnamezen tegen. Ineke wil een foto maken maar de dame in kwestie draait snel de rollen om. Zij wil graag met Ineke op de foto. Grote hilariteit alom... de beide dames proberen op de foto met hun armen een hartje uit te beelden. Of dat gelukt is.... Dat laten we graag aan jullie verbeelding over.
Vervolgens rijden we door naar de meest noordelijk gelegen punt van Vietnam. Een eenvoudige steen markeert dit punt. We zien aan de overzijde de grens tussen China en Vietnam met wederom het hek en de diverse wachtposten. Hoe bizar kan het zijn!
Lunchen doen we in Dong Van, hetzelfde plaatsje waar we vanmorgen begonnen zijn. Inmiddels zijn alle Vietnamezen toeristen naar huis, hun vakantie zit er op. Het dorp lijkt verder opeens uitgestorven .
Voor de middag staat er een klein stukje "Death Road" op de agenda. Voorheen mochten hier de toeristen zelf overheen met hun motorbike, tegenwoordig kan dit niet meer vanwege de vele dodelijke ongevallen.
Voordat we starten met deze mini trekking, lopen we langs het monument ter nagedachtenis aan de arbeiders die omgekomen bij de aanleg van "Happiness Road". Een belangrijke pas, de Ma Pi Leng pas, die mid vorige eeuw onder erbarmelijke omstandigheden is aangelegd door uit de steile wanden van het "Van Karst Plateau" ruimte te maken voor een weg. Vaak deden ze dat hangend aan een touw...
Aan het einde van ons traject beklimt Ineke nog een rotspunt om net even wat meer van het uitzicht te kunnen genieten. Ik geniet van het uitzicht over de prachtige valei waar welgeteld 1 boerderij staat. Daar zou ik best wel kunnen wonen!
We sluiten de dag af met een rondvaart op een stuwmeer door de hoogste canyon van zuidoost Azië. Voordat we bij de boot komen rijden we over een weg die "under construction" is. We moeten zo ongeveer zigzaggend tussen de zware kranen door die rotswanden aan het weghakken zijn en tevens vrachtwagens aan het beladen zijn.
Op de voorplecht van de boot maken we een leuke foto met de canyon op de achtergrond. We moeten wel even in de rij staan voordat we aan de beurt zijn. Heel even denk ik dat de boottocht alleen bedoeld is om deze foto te kunnen maken...
We rijden weer terug door de bouwplaats naar de openbare weg om bij ons guesthouse aan te komen in Meo Vac. Het entree voor dit guesthouse dorp is mooi aangelegd maar da's ook alles. Ons bed is prima, de rest is ruk. Die airco deed het niet en de douche was koud. Meneer was dit vergeten aan te zetten, dat komt natuurlijk niet erg gastvrij over. Morgen weer op tijd op pad en dan gaan we terug naar Hanoi.
Wat een ontzettend leuke foto van jullie in de boot. Zoals je begrijpt,doet de computer weer alles wat wij willen. Met veel plezier hebben we deze serie gelezen.
Toch plezierig die lekkere koude douche
Veel spannende dingen wensen we jullie beiden.
Groeten en een knuffel P en W