Vanuit Canggu rijden we in een uur of twee naar Ubud, waar de volgende verkeerschaos op ons wacht. We worden afgezet bij ons ietwat verborgen Airbnb. De locatie en het personeel zijn prima, het is alleen erg vochtig in Ubud en dat is merkbaar op de kamer. Hier en daar groeiden er wat organismen waar Myrthe niet bepaald vrolijk van werd. Helaas geen Myrthe-keurmerk voor dit hotel.

Met het vegetarische-nacho-debacle vers in ons geheugen hebben we wat moeite om een restaurant te vinden. Eigenlijk overal in Ubud waar je de reviews van een restaurant leest zijn er wel een aantal gevallen van voedselvergiftiging te vinden. We zijn wat wantrouwig geworden. Uiteindelijk komen we toch bij een schattige mediterraanse bistro uit en hebben we prima gegeten, waarna we gelijk maar reserveren voor de volgende dag.

De volgende dag stond een bezoekje aan het beroemde Monkey Forest op onze geïmproviseerde planning. Heel eerlijk houden we allebei niet echt mega-erg van (agressieve) apen, maar toeristen beroofd zien worden door apen leek ons wel wat. Een rondje door het bos stelde ons niet teleur. Iedere Japanse toerist die een selfie wilde maken met één van de apen moest dat bekopen met een graai in haar tas. Het leverde mooie taferelen op. We drinken nog even wat bij een restaurantje in de buurt en we trekken ons even terug in het hotel om onze bootreizen te regelen. Daar blijkt dat de boot die we geboekt hadden vanuit Amed naar Gili Air niet meer vaart, op last van de overheid. We besluiten om even af te wachten voordat we iets nieuws boeken, misschien komt het nog goed.

In ons eerste hotel in Uluwatu spraken we een Nederlands stel dat op quadtour was geweest in Ubud, we hebben dat toen gelijk gereserveerd. De taxi brengt ons naar een resort op 30 minuten rijden van Ubud. Daar worden we vriendelijk ontvangen en met de shuttle worden we door allerlei dorpjes naar het startpunt midden in het bos gereden. Daar worden we voorzien van een helm, laarzen en een quad. Ik stuur de quad over allerlei junglepaden, door rivieren en watervallen terwijl Myrthe achterop zit. Wat een ervaring! Na de tour kunnen we rustig bijkomen met een Balinese lunch bij het prachtige zwembad met uitzicht op de rijstvelden.

De volgende dag vragen we bij de receptie of het mogelijk is om een scooter te huren zodat we wat watervallen kunnen bekijken. We krijgen een “simpele scooter” mee. Het woord scooter bestaat hier niet echt, het was namelijk een motor met een topsnelheid van 140 kilometer per uur. Voor 50 duizend roepies (omgerekend ±3 euro) krijgen we hem heel de dag mee. Voorzichtig maar vlot banen we ons een weg door het chaotische verkeer van Ubud om naar de populaire Tegenungan watervallen te gaan. We hadden van een ander stel dat we spraken de tip gehad om naar de andere kant van het water te rijden, omdat daar bijna geen toeristen zouden zijn. Dat bleek een gouden tip. Je had daar ook nog eens een prachtig uitzicht van bovenop de waterval, wat je aan de andere kant niet hebt. Op Google Maps viel me nog een andere, minder populaire, waterval op waar de reviews erg goed van waren. We besluiten om daar op de terugweg ook nog even langs te rijden. Ergens bij een bord Uma Anyar Waterfall worden we begroet door een complete familie. De vrouw des huizes wijst ons vriendelijk naar de parkeerplaats achter hun huis waar wij onze motor veilig kunnen parkeren. Bij de man des huizes laten we wat geld achter en tussen de tuinen door lopen we naar de waterval. Heel erg mooi en heerlijk rustig.

Het laatste nachtje in ons hotel in Ubud, daarna is het alweer tijd om richting het noorden te vertrekken. De langste autorit van onze reis staat op het programma, 2 uur en 20 minuten zegt Google Maps. De ervaring leert alleen dat dat vaak niet haalbaar is en dat je daar nog wel iets bij op kunt tellen. Het noorden van Bali zou een stuk rustiger moeten zijn dan wat we tot nu toe gezien hebben. Dat klinkt ons inmiddels wel als muziek in de oren. Verwachtingsvol stappen we in de taxi richting Lovina…