Vandaag staat de etappe Vimieiro – Évora – Rosário op de kalender.
Na het ontbijt zijn we binnen 10 minuten ingeklapt en klaar om te vertrekken.

Langs de weg zien we op de meest vreemde plaatsen ook hier weer ooievaars zitten met onder hun nest veel zwaluwen. Via een schitterende weg door het glooiende en fraai gekleurde landschap bereiken we Évora.

Évora is gevormd door ongeveer twintig eeuwen geschiedenis vanaf de tijd van de Kelten.

De stad – met haar oorsprong in de Romeinse tijd – bereikte haar gouden periode in de 15e eeuw, toen het de residentie van de Portugese koningen werd.

We parkeren de auto op de parkeerplaats net buiten de stad, lekker in de schaduw. Later bleek dat toch niet zo handig te zijn want ons zonnepaneel wil graag zon hebben om de accu te kunnen opladen…

Op het dak van de kathedraal zien we mensen lopen, dat lijkt ons een goede start van de dag.

Het is even zoeken maar dan vinden we het entree van de kathedraal. Het uitzicht over de stad is schitterend hier. We zien de restanten van de Romeinse tempel, de kloostertuin en kenmerkende witgekalkte huizen met de rode daken.

Via de kloostertuin en de kathedraal lopen we vanuit de heerlijke koel kerk naar buiten de warmte in.

Via de schaarse stroken schaduw lopen we naar de Romeinse tempel toe. Het is best wel bijzonder om deze verschillende bouwstijlen zo vlak naast elkaar te zien.

Er zijn opvallend weinig toeristen hier, misschien omdat we vroeg in het seizoen zijn. Eigenlijk zien we meer scholieren -die de stad met allerlei opdrachten aan het het verkennen zijn- dan toeristen. Vergeleken met Lissabon is deze stad bezoeken hier te vergelijken met een oase van rust!

Na een bezoek aan de Decathlon en de Auchan voor de nodige boodschappen rijden we richting Rosário.

Het landschap verandert in mooi gelegen Quinta’s met hun oneindig uitgestrekte wijn- en olijfboomgaarden.

We rijden door kleine dorpjes met de witgekalkte muren voorzien van een blauw of okergeel geverfde randen. Op één of andere manier doet ons dat denken aan Trinidad in Cuba.

We eindigen de rit in Rosário. Bij aankomst komt de eigenaar al aanlopen om ons vriendelijk te verwelkom.

Hij is wel van de Nederlandse aanpak, kort, duidelijk, zakelijk en ook wel weer zeer gemoedelijk.

Zijn Italiaanse vrouw bakt ‘s avonds voor een beperkt aantal gasten pizza. Om 20:00 uur zouden we nog kunnen mee eten. Deze kans laten we ons natuurlijk niet ontglippen. Maar of we wel alvast gelijk onze pizza keuze willen maken!

We installeren ons op plaats nummer 7 en in een “split second” zijn we weer geïnstalleerd. De hoogste tijd voor de lunch want die zou er anders zo maar bij inschieten.

Ineke neemt een duik in het zwembad en ik loop richting het grote meer wat vlakbij de camping ligt.

Erg grappig is dat ik een sms krijg van “welkom in Spanje”. We hadden ons niet gerealiseerd dat we zo dicht bij de Spaanse grens zaten.

Na het eten kletsen we met een ouder Engels stel over allerlei dingen, de Brexit en de oorlog in de Oekraïne komen natuurlijk ook aan bod. Morgen gaan we weer verder, op zoek naar nieuwe ervaringen.