Het is inmiddels al vrijdag en we kennen al best goed de weg in Hollum. In het hotel hebben we leuk contact met de eigenaren en de gasten. Één van de leukste dingen van vakantie is toch wel mensen ontmoeten en luisteren naar hun verhalen.
Tijdens het ontbijt spreken we twee mannen die ook al een paar dagen in hotel logeren. We wisselen ervaringen uit over wandelroutes en activiteiten. Zij hebben o.a. de drie dorpjes bezocht en wij hebben de verhalenroute in Hollum gedaan. Grappig om te horen dat iedereen zo z’n eigen invulling aan een weekje Ameland geeft.

Voor vandaag staat er voor het eerste deel van de dag nogal wat regen op het menu. Tiijd om plan B uit de kast te trekken. Om de hoek ligt het Museum Sorgdrager waar je vooral ontdekt hoe de Amelanders door de eeuwen heen hebben samengeleefd.

We nemen uitgebreid de tijd voor een film over de geschiedenis van Ameland. Zo hebben we nooit geweten dat er ooit een kasteel -het Slot van de Van Cammingha’s– op Ameland stond. Verder lezen en zien we veel over het leven op Ameland. Na het museum gedeelte bezoeken we het naastgelegen melkhuisje en de Commandeurswoning.

Vooral de authentieke Commandeurswoning uit 1721 heeft ons doen verrassen. Van buitenaf lijkt het een kleine woning te zijn maar niets in minder waar. De kamers zijn rijk versierd met de vele kenmerkende blauw-witte tegeltjes aan de muur en de donkerblauw geverfde plafonds. Ook de dubbele bedstee ontbreekt hier zeker niet. Als je naar Ameland gaat dan is een bezoek aan het museum -gecombineerd met de verhalenroute van Hidde Dirks Kat- zeker de moeite waard.

In de middag blijven we gezellig in het hotel. Zo rond 14:00 schijnt het te moeten stoppen met regenen en kan de zon zelfs doorbreken. Ondertussen spelen we een ouderwets potje Scrabble. Dit hebben we vroeger ook gespeeld maar dat was zo lang geleden dat we eerst maar eens de spelregels hebben doorgenomen.

Aan het einde van de middag rijden we naar de vuurtoren toe. Het is inderdaad droog geworden maar van de zon ontbreekt ieder spoor. We parkeren de auto en beginnen aan de “beklimming” van de 55 meter hoge vuurtoren met haar 230 traptreden.

Op elke etage is steeds een kleine tentoonstelling te zien over vuurtoren gerelateerde onderwerpen zoals de bouw van de vuurtoren, de verlichting, het werk van de Kustwacht etc…

Eenmaal boven aangekomen maken we op het bordes een rondje om de vuurtoren. Terwijl het licht van de vuurtoren boven ons schijnt, hebben wij zicht op Ameland. We zien vooral veel natte weilanden, tja wat wil je ook met al die regen van de laatste weken. In de verte zien we vaag Terschelling liggen.

Als we weer beneden zijn, lopen we door de duinen naar het strand. Inmiddels begint het al te schemeren en kunnen we goed de lichtbundel van de vuurtoren tegen de steeds donker worden hemel zien afsteken. Wat een fantastisch fraai schouwspel!
Bij de strandopgang zien we In de strandtent “Sunset” nog licht branden, een goed moment voor een kop warme chocolademelk. Helaas hebben ze net het “laatste rondje” gehad aan, ze gaan sluiten.

Vanavond eten we gezellig in het hotel. Onder het genot van een hapje en een drankje spelen we het spel Regenwormen. We zijn niet de enige die aan tafel een spelletje spelen. Er wordt gekaart en ook Rummikub ligt op tafel. Na het eten raken we aan de praat met een stel naast ons. We hebben het erg gezellig. Inmiddels wordt het ontbijt al klaar gezet voor morgenochtend. De eigenaresse gaat naar huis en vraagt of wij het licht en de kaarsen willen uitdoen. Gemoedelijker dan dit kan toch bijna niet. Tegen 23:00 uur zetten ook wij de lege kopjes en glazen op de bar, morgen weer een nieuwe dag!