We hebben eigenlijk nog veel te veel te zien in en om Quinta Odelouca maar helaas gaat onze reis ook gewoon weer verder.
Eerlijk gezegd hebben we ons een beetje vergist in de schoonheid van het binnenland van de Alentejo en de Algarve. Maar goed, het is niet anders en redenen te meer om nog eens terug te gaan.
Vandaag staat de etappe Quinta Odelouca via de Fóia naar Sagres op de kalender. De Foia is het hoogste punt van de Algarve. Deze berg is 902 meter hoog en ligt in de Serra de Monchique.
Boven aangekomen hebben we een fraai uitzicht op de zuid- én westkust van Portugal.
Da’s natuurlijk best wel een bijzonder moment en het is helder genoeg om de Atlantische Oceaan aan zowel de west- als zuidkust te kunnen zien!
Onderweg naar boven zien we hardlopers en wielrenners deze pittige berg bedwingen. Respect voor de mannen en vrouwen die dit voor elkaar weten te boksen. Iedere sporter lijkt in ieder geval redelijk fris-en-fruitig boven te komen.
We beklimmen een eenvoudige rotspartij om ons uitzicht te maximaliseren.
Een Nederlandse man is zo vriendelijk om van ons een foto te maken. Da’s toch wel weer eens iets heel anders dan de inmiddels overbekende “selfies”. Na de thee en koffie en de enorme lokale notencake houden we het voor gezien en beginnen wij aan onze eigen afdaling.
We hebben er nu eenmaal voor gekozen om niet via de tol- en snelwegen te rijden, ditmaal valt ons een mooi maar best wel smal lokaal weggetje ten deel. Gelukkig geen tegenliggers maar wel weer mooie vergezichten.
De route door de Serra de Monchique blijft bochtig en fraai. Uiteindelijk belanden we op de provinciale weg richting Sagres.
De laatste kilometers liggen voor ons waarna we snel op onze eindbestemming arriveren.
We hebben niet gereserveerd op de camping in Sagres, geen punt want er lijkt genoeg plaats te zijn. Met een kaartje in de hand mogen we zelf een plekje uitzoeken.
Ditmaal is het geen natuurcamping maar gelukkig is het redelijk rustig hier en daarmee ook redelijk acceptabel. Tja.. Jytte zou zeggen; “Je kan niet altijd 7 gooien”
In de namiddag vertrekken we richting Sagres om het fort te bezoeken. Zijn we toch even vergeten dat het vandaag 1 mei is en dat het fort gesloten is…
Geen nood we trekken plan B uit de kast en maken een mooie wandeling langs de rotsen van Sagres.
Ver en diep onder ons zien we de surfdudes op hun board in de zee wachten op die ene mega golf. Spannend genoeg om te zien of ze die ene hoge golf nu wel of niet pakken.
Met de auto gaan we op zoek naar het centrum van Sagres, deze blijkt onvindbaar te zijn. Op zich ook wel begrijpelijk want er is simpelweg geen centrum, daar is het dorpje gewoonweg te klein voor.
We rijden door richting de vuurtoren wat het meest zuidwestelijke gelegen punt van Europa moet zijn. Halverwege parkeren we de auto om op zoek te gaan naar de westkust van Portugal.
Plotseling staan we zomaar voor een soort van een scherpe diepe inham oog in oog met de atlantische oceaan, diep ingesneden in het Portugese landschap. Geen mens te bekennen en wat een schoonheid. Man, man, man wat is Portugal toch verrassend mooi!
Morgen lopen we een deel van de westkust af richting Cabo de São Vicente, het meest zuidwestelijk gelegen deel van Europa.
Mooie beschrijving vh landschap! Voor ons ook n openbaring dat de Algarve binnenlands zo mooi is.
Vandaag hier stralende zon! Blijft fris!
Hartelijk groet Minouche en Henk