Ja… het staat ons bijna echt te gebeuren. Vandaag vertrekken we naar onze laatste bestemming in Myanmar. Het is een niet al te ingewikkelde lange route naar ons hotel. Als alles een beetje meezit, zijn we binnen de vier uur op de plaats van bestemming.
Onze chauffeur van gisteravond staat stipt om 11 uur op ons te wachten. Uitchecken bij de lobby gaat vlotjes. Inmiddels zijn onze koffers opgehaald bij de kamers. Tja, je koffers zelf dragen is hier uit den boze!
Onze “driver” heeft een aantrekkelijk voorstel gedaan om ons naar Mandalay te rijden. Volgens ons rekent ie te weinig.
Alle prijzen (voor toeristen) worden hier in US$ uitgedrukt om deze dan weer om te rekenen naar de Myanmarese Kyat (dat spreek je uit als Tjet). Bij het omrekenen heeft ie waarschijnlijk een rekenfout gemaakt. We hebben het nog zo’n drie keer nagevraagd maar hij blijft stellig bij zijn te lage prijs.
Over de route is weinig bijzonders te melden. Ik heb mijn camera er bij gepakt om wat straatbeelden vast te leggen.
Veelvuldig moeten we stoppen om tol te betalen. Elk zelfrespecterende plaats doet hier aan mee. Zeg maar: een voorloper van het rekeningrijden.
Eenmaal in Mandalay aangekomen mag ik voorin plaatsnemen om de laatste 10 km naar het hotel aan te wijzen. Dan is het maar goed dat je een “offline map” met navigatie hebt op je IPhone. Met Tom-Tom-Thijs komen we in één keer aan bij het hotel
Onze chauffeur is met er wel eentje. Hij spreekt nauwelijks Engels en remt wat ongecontroleerd waardoor we nogal eens van onze stoel afschuiven. Dito voor het gaspedaal.
Daarnaast is hij nogal van de Betelnoot. Het geeft een prettig gevoel en het leidt tot een euforische stemming. Maar het is verslavend en je hele gebit en je mondslijmvlies gaat er aan. Je herkent de gebruiker aan de knalrode mond en het aftakelende rode gebit.
In het hotel krijgen we een upgrade naar rustigere kamers met “City View”. Dat was voor ons echt niet nodig, een “River View” room geeft ook wel een fraai uitzicht.
Bij de lobby wordt gezegd dat het hotel goed bezet is, we merken er echter nog maar weinig van. Het leuke van dit hotel is het enorme dakterras met uitzicht over de stad en de rivier. Ook het zwembad en de gym mogen hier natuurlijk niet vergeten worden.
Op het dakterras genieten we -in de laatste zonnestralen van de dag- van een hapje en een drankje.
Inmiddels is het half zes en begint het “Happy Hour” met voor iedereen een gratis cocktail. We bespreken de “things to do” voor de komende dagen. We kunnen weer een aantal tempels gaan bezoeken maar daar is bij niemand veel animo voor.
Mandalay is dus de laatste plek die jullie in Birma aandoen.
Misschien zijn er ook straten of stegen zonder tempels. Uit alle berichten was Myamar wel de moeite waarD.
Op naar het volgende evenement. lIefs PWB