De pandemie ligt zo goed als achter ons en we mogen met onze diverse coronabewijzen gelukkig ook Duitsland en Oostenrijk in én ook de pistes op en de restaurants in. Eindelijk kunnen we weer eens lekker op wintersport gaan. Nu maar hopen op zon, sneeuw en veel ski-plezier.

Vrijdag 25 februari zijn we in twee groepen vertrokken naar Kleinarl in Oostenrijk. De “oudjes” gaan met de Polo via een overnachting in Duitsland naar Kleinarl. De Polestar 2 laten we thuis staan, accu’s in een omgeving met erg lage temperaturen is niet ideaal en dat dan ook nog eens in combinatie met te weinig snellaadpunten langs de route. Myrthe, Roy en Jytte pakken ‘s avonds de sneltrein naar Oostenrijk.

Op de Autobahn heerst de bijna standaard wintersportdrukte met de nodige porties “Stau mit Baustelle”. Maar rond 19:00 uur komen we aan in Rosenheim net even onder München. We hebben een oké hotel geboekt met een ruime kamer. Uitstraling een 8, uitvoering een 4. Tja afvoer van de wastafel verstopt, het douchedeurtje hing op “half zeven” en de rookvrije kamer was toch niet zo rookvrij.

Inmiddels zijn de “jongelui” vertrokken met de trein richting Oostenrijk. Chaos en drukte op het spoor in Nederland zijn we wel gewend, maar met de Duitse “pünktlichkeit” op het spoor is het nog erger gesteld. De nachttrein van Köln naar München gaat gewoon niet en daar sta je dan om 01:30 uur op het station 2 uur te wachten tot de volgende (extra) trein komt. Het hele reisschema met aansluitingen en gereserveerde plaatsen is meteen in de war.

Tja wat een relaxte 1^ste klas ritje naar Oostenrijk had moeten worden veranderde in een “split second”  in een soort van nachtmerrie. Maar eind goed al goed… rond 11:00 uur pikken we de reizigers op van het station in Sankt Johan im Pongau. De vakantie kan nu echt beginnen.

Nu maar snel inchecken in ons appartement. We hebben 1 appartement met 2 slaapkamers en een losse 2-persoonskamer geboekt. Het hele appartement is net opgeknapt en “nagelneu”. Keurig verzorgt en met zorg ingericht. En dat allemaal op nog geen 5 minuten lopen van de liften. Inmiddels hadden we in de ochtend al twee skiboxen gehuurd in het skidepot, dus geen gesleep met schoenen, helmen en ski’s. Dan rest ons voor deze dag nog de skipassen kopen en de gereserveerde ski’s, schoenen en helm ophalen.

En dan staan we zondagochtend op tijd bij de lift om naar boven te gaan. Voor Roy is het z’n eerste ski-ervaring maar de onwennigheid is er snel af. Boven aangekomen staan we in de sneeuw met een zonnetje en een wolkje te genieten van het uitzicht. In de verte zien we tussen de witte bergtoppen de majestieuze Groβglockner. Het blijft altijd een fantastisch uitzicht. Veel zon, nauwelijks wind en een dikke laag sneeuw, wat wil je nog meer.

Roy heeft in Nederland diverse lessen gehad om niet helemaal onervaren op de latten te staan. Met enige voorzichtigheid skiën we met hem de blauwe piste af. Zonder al te veel crashes komt Roy heelhuids de eerste piste af. Hij doet het prima voor een eerste keer in de echte sneeuw.

De komende dagen skiën we het hele gebied door. We kunnen tegenwoordig met de Panoramalift en de G-Link direct naar Wagrain, Alpendorf en Flachau skiën. Jytte en Myrthe crossen de pistes af alsof ze gisteren nog op de ski’s stonden. Aan snelheid en lef hebben de dames geen gebrek en denderen dan ook elke piste af, gelukkig wel minder roekeloos als vroeger. Ook Ineke is sterk in vorm en knalt als een ervaren pro – met haar karakteristiek mooie sierlijke skistijl- alle de pistes af.

Op donderdag gaan Jytte, Ineke en ik naar Zauchensee om dat gebied wat meer uit te diepen. Roy en Myrthe blijven in Kleinarl en omgeving. Op de Gamskogel was vroeger het startpunt van de Super G. Met een ieniemienie personenlift ga ik met Ien naar boven om dit startpunt “live’ te bekijken (oef… da’s wel erg steil). Ook hier is het uitzicht weer adembenemend.

Weer terug bij Jytte pakken we de piste naar het dal om weer snel de volgende liften en dito pistes te pakken. De wachttijden bij de lift zijn gering ondanks dat het de drukste week van het seizoen is. Op de Rauchkopf (1.893 m) zitten we in de zon lekker te lunchen maar zo hoog is het toch wel behoorlijk fris. In de middag pakt Jytte nog “en passent” een gestoken slalom mee wat toch weer een hele andere discipline blijkt te zijn.

Eenmaal terug in ons skigebied” heeft Roy al een biertje klaar staan bij onze “stamkroeg/hut” (bij het Mittelstation). Het biertje moet nog wel een wachten want we moeten onze favoriete autobahnpiste echt nog een keertje extra doen.

Myrthe, Roy en Jytte zijn met enige regelmaat te vinden in de après-skibar voor een “Heiße Hexe”, “Haselnuss Schnaps”, “Willy mit Birne” of “Zirben Schnaps”. Ik heb er ook een paar weg mogen tikken, maar is niet echt mijn ding. Ook Ineke heeft een hele stoere poging gedaan de Heiße Hexe lekker te vinden, helaas zonder positief resultaat. Jytte was zo “charmant” hier een filmpje van te maken…

Woensdagavond krijgt Myrthe een mail van NS internationaal met de melding dat de terugreis veranderd is naar bijna een onmogelijke terugreis. Na een dik uur wachten en bellen belooft de NS Internationaal medewerker binnen een uur terug te bellen. Niet dus. Dan maar weer terugbellen. Na wederom een uur in de wacht gestaan te hebben wordt er een andere route aangeboden. Myrthe is zo slim deze reis te checken op de NS app, blijkt deze reis niet mogelijk te zijn vanwege werkzaamheden aan het spoor…

En dan maar weer een keer bellen, ditmaal met de minst vriendelijke medewerkster van NS Internationaal. Wederom wordt er een andere route aangeboden met een overstaptijd van slecht 4 minuten op Dusseldorf. Gezien de ervaringen op het Duitse spoor een bijna kansloze missie. Uit pure wanhoop vliegen ze vanuit Salzburg terug naar Amsterdam, helaas wel in de avond maar dat levert gelijk wel een citytrip Salzburg op… Is het raar dat NS Internationaal een 1.7 scoort in haar reviews….?

Vrijdag hebben we onze laatste skidag. Iedereen doet een beetje z’n eigen ding. We lunchen aan een gereserveerde tafel in de serre van mooiste hut van Kleinarl (Schüttalm). In de middag ski ik met Ien naar Flachau om daar te skiën.

Myrthe en Jytte maken de pistes in Kleinarl onveilig en Roy bewaakt het bier in de berghut. Na het laatste biertje pakken we voor de laatste keer de zwarte afdaling naar Kleinarl. Toch jammer dat ik in de laatste meters met een sierlijke, maar onfortuinlijke beweging, de sneeuw in duik…

Op zaterdag zijn wij om 6:00 uur uit Kleinarl vertrokken om de “vakantiemeute” voor te zijn. Ten zuiden van München is het op de A8 zo vroeg in de morgen al erg druk. Op de A3 ten noorden van Frankfurt hebben we ook nogal wat oponthoud.  Na wat heftige ongelukken en kilometerslange Baustellen rijden we om 19:44 uur weer veilig thuis de oprit op.

Inmiddels zijn Myrthe, Roy en Jytte ook vertrokken van het vliegveld van Salzburg naar Amsterdam. Rond 22:45 uur wordt Jytte thuis afgezet. Nu lekker slapen en met een goed gevoel terugkijken op een heerlijke zonnige week met perfecte sneeuw. En nu maar plannen maken voor de volgende wintersport!

Wil je meer foto’s bekijken? Klik dan hier voor het fotoalbum.