Kerstmis vieren, staat vaak in het teken van familiebezoek en veel eten. Soms “ontvluchten” we dan ook het land, maar dit jaar niet. Op Eerste Kerstdag hebben we de ouders van Ineke en Wouter en Martine uitgenodigd. Lekker ontspannen: de openhaard aan, glaasje wijn erbij en helemaal gezellig zo. Het Kerstdiner hadden we grotendeels al voorbereid en kon zo de oven in, of direct geserveerd worden. Jytte had dit jaar het voorgerecht gemaakt, heerlijke wraps met kip of met zalm. Als hoofdgerecht staat vis of kip op het menu en dat allemaal aangevuld met gegratineerde aardappeltjes en boontjes met rode peper (lekker pittig hoor!)

Tweede Kerstdag komt Opa Kees voor een lekkere lunch op bezoek. Tenminste op bezoek… Het leek me beter even op en neer naar Heemstede te rijden en Opa op te halen. Opa wordt lekker getrakteerd op warme broodjes met lekkere verse vleeswaren. En dat alles omgeven met de warme aanwezigheid van zijn twee jongste kleindochters.

Na de lunch weer in de auto om het traject Nieuwerkerk ad IJssel-Heemstede weer af te leggen. Goed voor de kilometers, niet goed voor de CO2 uitstoot… Zo erg vind ik dat niet want zo heb ik een prima excuus om onze (tijdelijke) nieuwe auto volledig en uitgebreid te testen, de echte nieuwe komt 5 januari 2016.

Inmiddels hebben we de kerstdagen er opzitten en genieten we van een kort weekje vakantie in de Duitse Eifel. Zondagochtend vertrokken we richting Kronenburg. Gewoon vier dagen even helemaal niets doen, geen verplichtingen, geen bezoek en geen uren in de keuken staan. Klokslag 1200 uur rijden we het terrein op, auto uitpakken, bedden opmaken en klaar is Kees… Vakantie.

Tot onze bijna verbazing schijnt de zon hier volop. Daar waar we in NL alleen maar grijze luchten hadden, is het hier strak blauw. Overigens hebben we vaak slecht weer in de Eifel gehad zodat we nu dubbel zo blij zijn. We zitten heerlijk in de woonkamer te genieten van de warmte van de zon, een beetje lezen, internetten, weblog bijhouden, Lekker luieren dus.

Gelukkig gaan we -na dat luie gedoe- ook nog samen rondom het meer wandelen. Na vele jaren hetzelfde rondje te doen, ontdekken we nu toch iets nieuws: de Westwal. De Westwal is een verdedigingslinie van voor de Tweede Wereldoorlog tussen Duitsland en Frankrijk. Tussen het struikgewas treffen we tientallen betonnen punten aan die er voor moesten zorgen dat voertuigen niet zo eenvoudig de linie konden passeren. Grappig dat je na al die jaren in je “eigen omgeving” toch weer iets nieuws vindt. Een soort ontdek je plekje…