Vandaag willen we vroeg op pad om de 849 m hoge Capluc te “bedwingen”. Deze rotspunt ligt vlakbij het dorpje Le Rozier en moet ons een meer dan fraai uitzicht geven over Gorges du Tarn én Gorges du Jonte.
De dag lijkt mooi te beginnen maar als snel bedekt de blauwe hemel zich met wolken. Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste spetters vallen. Daar gaat onze wandeling. Niet dat we niet tegen een paar spetters kunnen maar om de top van de rots te bereiken, moeten we via diverse stalen trappen en haken een aantal steile wanden passeren. Niet echt comfortabel als deze te glad door de regen zijn geworden.
Maar na de regen klaart het plotseling op zodat we alsnog op pad kunnen. De auto parkeren we langs de weg en via een steil aangelegd pad (?) Wandelen we naar boven. Halverwege gaat het pad gelukkig verder in een authentiek slingerpadje naar de via ferrata. Best een beetje spannend om zo naar boven te gaan. In ieder geval wel een handige manier om ons hoogteverschil snel te overbruggen.
Na diverse trappen, haken en kabels bereiken we de top. Ondanks het minder mooie weer is het uitzicht fraai. Ook hebben we zicht op het dorpje onder ons. De meiden tellen direct de zwembaden, kennelijk is dit een maatstaf voor de kwaliteitsindex van het dorp. 7 buitenbaden worden er geteld en dat op een inwonersaantal van 143 mensen zeker geen belabberde score!
De terugweg is minstens net zo lastig als de heenweg. De eerste stappen op de ranke stalen trappen zijn lastig te bereiken, gelukkig komt iedereen weer veilig door de deze passages. Myrthe weet zich wel heel erg soepel door deze passages te bewegen en dat zelfs zonder één zichtbare zweetdruppel! Wat doen wij toch fout, of is dit het verschil in leeftijd en souplesse?
Terug in het dorp doen we voor het gemak meteen maar even boodschappen voor vanavond. We gaan voor de laatste keer BBQ-en, het einde van de vakantie komt zo wel heel erg dichtbij….
tja, jammer he dat er altijd een einde aan komt. Maar jullie hebben het super gehad! Alvast goede terugreis.