Met de zomervakantie in Frankrijk nog vers in het geheugen plakken we er nog een lang weekend naar de Eifel aan vast. Voor Ineke is het natuurlijk nog gewoon zomervakantie en ik heb aan vrije dagen niet echt een gebrek. De weersverwachtingen voor Kroneburg zijn prima, de racefiets en wandelschoenen gaan mee voor een sportief relaxt lang weekend.

Donderdagmiddag stappen we in de auto. We kunnen niet via Venlo rijden omdat de benodigde Autobahn schade heeft opgelopen vanwege de enorme wateroverlast. Onze trouwe navigatie stuurt ons via Maastricht naar Kronenburg. Met een “voor-de-zekerheid” laadstop voorbij Maastricht steken we via Duitstalig België rond 18:00 de Belgische grens over naar Duitsland. Een mooie route hoor en we zijn na de grens eigenlijk al binnen een kwartier in Kronenburg. Het is heerlijk zonnig en warm in de Eifel. Uitpakken, huis inrichten en genieten maar.

Voor vrijdag heb ik rondom Kronenburg een soort van uitdagende route gepland. Wel een beetje onhandig van me om beide bidons met drinken te vergeten. Gelukkig hebben we onze reddende engel “Ineke” nog om deze te komen brengen. Inmiddels had ik net de beklimming van Schneifel (11 km) achter de kiezen. De route terug naar Kronenburg ging helaas weer over een nogal bonkig onverhard pad. Het blijft toch een lastige klus dergelijke paden op een kaart te omzeilen / te identificeren.

Voor zaterdag staat er een lange wandeling rondom het Oleftalmeer op de agenda. We rijden het dal in richting de stuwdam. En dan doemt opeens die enorme niet te missen dam voor ons op, wel even een WauW momentje..  Da’s toch wel een aardig bouwwerk zeg!

Het Oleftal is een drinkwaterreservoir, zwemmen, recreëren en dergelijke kan er niet. Het is een mooie lange wandeling rondom de vele “lobben” van het meer.  In Hellenthal zoeken we met enigszins versleten benen een restaurant op voor een welverdiende lunch. Ineke krijgt de enorme grote tonijnsalade niet op, maar lekker was ie zeker wel! Terug bij het huis gaan de benen omhoog en genieten we van het heerlijke zomerse weer.

‘s Avonds rijden we naar Stadtkyll voor een originele Duitse Schnitzel “Wiener Art”. We kunnen nog heerlijk in de laatste zonnestralen op het terras eten.

Na het eten proberen we “binnendoor” naar Kronenburg te rijden. Een fantastische mooie route door het fraaie supergroene landschap. Alleen wel een beetje jammer dat we in de laatste kilometer met de auto niet over de brug konden. Een bordje doodlopende weg neerzetten had ook gekund… Maar ach, het was de moeite waard!

Voor zondag staat mijn tweede rit op het menu. De oorspronkelijk route doen we maar niet omdat ik anders weer op te veel onverharde wegen stuit. Niet goed voor de racefiets zullen we maar zeggen. Na een kleine drie uur ben ik weer terug. De laatste klim (de oprit van het Feriënpark) is toch altijd met 14% één van de lastigste, zeker als je al genoeg hoogtemeters in de benen hebt zitten. Snel douchen en lunchen want we hebben ons niet te vergeten traditioneel rondje rondom Kronenburgersee nog op de agenda staan.

Afgelopen maand heeft het nogal gespookt hier in de Eifel. De bomen langs het meer hebben tot ongekende hoogte modder op de bladeren zitten. (even inzoomen op de foto en dan zie je de bruine modder bladeren). Opvallend genoeg is er weinig schade te zien aan de infrastructuur en dergelijke. Verderop in de stad hebben we wel weggespoelde wegen gezien en een met modder volgelopen meer.

Na het rondje rondom het meer lopen we terug naar huis. Tijd voor de schoonmaak van het huis en het inpakken van de auto. In het restaurant drinken we een kop thee met Käsekuchen en laden we de auto op voor de laatste extra KWH’s.

Ditmaal rijden we via Luik en Antwerpen terug naar Nieuwerkerk aan de IJssel. Een prima rustige en best snelle route. Thuis zit Jytte met een vriendin gezellig Netflix te kijken. Wij maken de auto leeg en ruimen de spullen gelijk op. Zo zit er weer een heerlijk mooi en sportief lang weekend op…